Selecteer een pagina

Internationale Vrouwendag

Een beetje geschiedenis: Op Internationale Vrouwendag denken we aan de eerste vrouwen die in maart 1908 hun stoute schoenen aantrokken in New York. Ze verzetten zich tegen de slechte arbeidsomstandigheden in de textielindustrie. Het verzet was het prille begin van de strijd voor de vrouwenemancipatie en tegen de vrouwendiscriminatie. In 1912 groepeerden vrouwen en immigranten zich in de befaamde Lawrence Strike. Deze staking is beroemd geworden omdat de vrouwen “brood en rozen” eisten. Deze slogan is ontleend aan een strijdvaardig gedicht van James Oppenheim * en wijst er op dat we niet alleen voor ons dagelijks brood opkomen, maar dat we wel wat meer willen.
Dit verzet toonde ook aan dat vrouwen bijzonder goed in staat waren om een leidinggevende rol te spelen in het organiseren van de arbeidersbeweging.

Een beetje toekomst: Het kan niet zijn dat vrouwen voor dezelfde functie en het zelfde aantal uren werk nog steeds minder verdienen dan hun mannelijke collega’s. Om dit op ondernemingsniveau transparant te maken, zou elke onderneming de relevante gegevens kunnen beschikbaar stellen in de sociale balans. Ook de verschillen qua extralegale voordelen mogen zichtbaar gemaakt worden. Ondernemingen die bovendien niet werken met genderneutrale functieclassificaties, shame on you.

En nog meer toekomst: de superdiversiteit die onze maatschappij wordt toegedicht is een realiteit en een opportuniteit. Ook organisaties en ondernemingen, hoe klein of groot ook, hoe mondiaal of lokaal verankerd ook, moeten zich bekommeren om een goeie mix van geslacht, leeftijd, etnische achtergrond, opleidingsniveau…op de werkvloer. En verder gaan dan het passief dulden van verschillen. De toenemende heterogeniteit in de samenleving verdient een plaats in de strategische visie en missie van een organisatie. Want: nieuwe perspectieven, een open blik, een gelaagde aanpak…geven zuurstof aan het werk. De kans is bijzonder groot dat dit ook straffere producten en diensten oplevert. De superdiversiteit op de werkvloer zou bij uitstek de strijd van vandaag moeten zijn. Dat zijn de rozen anno 2014. Want het mag allemaal een beetje meer zijn.

*James Oppenheim

As we come marching, marching in the beauty of the day,
A million darkened kitchens, a thousand mill lofts gray,
Are touched with all the radiance that a sudden sun discloses,
For the people hear us singing: “Bread and roses! Bread and roses!”
As we come marching, marching, we battle too for men,
For they are women’s children, and we mother them again.
Our lives shall not be sweated from birth until life closes;
Hearts starve as well as bodies; give us bread, but give us roses!
As we come marching, marching, unnumbered women dead
Go crying through our singing their ancient cry for bread.
Small art and love and beauty their drudging spirits knew.
Yes, it is bread we fight for — but we fight for roses, too!
As we come marching, marching, we bring the greater days.
The rising of the women means the rising of the race.
No more the drudge and idler — ten that toil where one reposes,
But a sharing of life’s glories: Bread and roses! Bread and roses!

Pin It on Pinterest